Antykwariat (od łac. nazwy antiquarius to człowiek zajmująca się starymi rzeczami)
* w moim rozumieniu to firma zajmująca się handlem starymi rzeczami, lub też mającymi wartość historyczną, estetyczną, materialną
* sklep oferujący antyki [zabytkowy przedmiot sztuki dawnej bądź książki (głównie używane)]. Do przedmiotów tych należeć mogą: woluminy, obrazy, rzeźby, meble, stare pocztówki, ryciny, nuty, grafiki, rękopisy, wyroby artystyczne, stare monety, komiksy, płyty itp.
dobry antykwariusz nie powinien tylko zajmować się sprzedażą, powinien również zajmować się historią dlatego postaramy się opisać w jaki sposób na przestrzeni wieków kształtowały się sposoby produkcji, wytwarzania książek.
Oprócz działalności, jaką w zakresie książki rozwijały biskupstwa, takie jak: Poznań czy Kraków, wybitną rolę odegrał również dwór książęcy. Rozległe stosunki dyplomatyczne i personalne rodziny piastowskiej z Zachodem liczne poselstwa do Węgier, na dwór cesarzy niemieckich ułatwiały import książki.
Cenne książki sprowadzane były do Polski za pośrednictwem księżniczek zachodnich, które tu przybywały jako żony władców.
Nie zachowały się do naszych czasów stare rękopisy, które zgromadzili pierwsi Piastowie, ponieważ zginęły w wojnach, jakie rozpętały się po śmierci Mieszka II (1034 r.) i w czasie najazdu Brzetysława czeskiego w 1038 r.
Niewiele wiadomo o tworzeniu książki rękopiśmiennej w Polsce ówczesnej. Niektórzy profesorzy nawet wątpią, czy w tym czasie w ogóle istniały na jej terenie jakiekolwiek skryptoria.
Decydującym w tym względzie czasem było przyjęcie przez Mieszka I jego dwór w 966 r. chrzu według obrządku łacińskiego przez co Polska dostała się w orbitę wpływów kultury zachodniej.
Pierwsze księgi zostały do Polski zaszczepione przez księży przybyłych z południa w orszaku Dąbrówki. W tym czasie nauka pisania i czytania na terenie Polski była zjawiskiem zupełnie wyjątkowym.
Posiadali tę sztukę właściwie tylko obcokrajowcy, przebywający tutaj np. w celach misyjnych oraz ich uczniowie należący również do stanu duchownego. Dlatego też jeśli istniały wówczas wydawnicwa pisarskie, to podobnie jak w całej Europie, należy się ich doszukiwać w klasztorach
mi.in. benedyktyńskich, które znajdowały się np. w Lublinie i Trzemesznie.
aby [link]antykwariat[link] mógł wyeksponować dowolną ksiązkę - musi ona najpierw być wyprodukowana
Dawniej do pisania wykorzystywano wyłącznie pergamin. Pierwsza znana dziś wiadomość o papierze w Polsce pochodzi z r, 1325, chodzi w niej o rachunki ze świętopietrza, zbieranych przez obcokrajowców. Sami, natomiast Polacy zaczęli pisać na papierze dopiero ok. roku 1360. Na rządy więc Kazimierza Wielkiego przypadł okres
coraz częstszego wypierania pergaminu przez tańszy od niego papier, choć ten prawie do końca XV w. pochodził wyłącznie z zagranicy. Mimo to już o 100 lat wcześniej zdobył on wyraźną przewagę nad pergaminem i w praktyce ograniczył jego stosowanie dla szczupłej grupy rękopisów. Były to przede wszystkim księgi liturgiczne oraz inne, którym z jakiś powodów zamierzano nadać nieprzeciętną szatę graficzną. (np. przeznaczone na dary).
Ich produkcją od końca XIV w. aż do początku XVI stulecia zajmowali się nie tylko opaci, lecz również ludzie świeccy. Mianem tym określano kaligrafa, zawodowo uprawiającego tę sztukę w celach zarobkowych.
Posted: czerwiec 17th, 2008 under Bez kategorii.
Comments: none